Twee bekende, internationaal gerespecteerde fokkers, van wie er een ook keurmeester is, stemden er in toe om 2009 vragen te beantwoorden. Ik heet Sissel Tangnes van kennel Mellsjøhøgda in Noorwegen en Michael Ewing van kennel Sommerville in Schotland van harte welkom en bedank hen voor hun openhartigheid.

Sissel Tangnes, kennel Mellsjøhøgda.

Ik woon samen met mijn partner Johs op ongeveer 15 minuten van Lillehammer (de stad waar in 1994 de Olympische Winterspelen werden gehouden). We hebben een huis in de bergen, waar de winter tot ongeveer halverwege de zomer duurt. We moeten het dak van het huis afschermen als er veel sneeuw is gevallen, opdat de honden er niet van af kunnen vallen.

Ik ben al mijn hele leven gek van honden. Ik kwam thuis aanzetten met een pas geboren lijster en met kikkers. Mijn vader beloofde me een hond als hij de loterij won.  En dat deed hij, in 1970, toen ik 12 jaar oud was.  Het was maar een klein bedrag maar toch kochten mijn ouders een hond voor me. Zo kwam ik aan mijn eerste sheltie. Janka, zoals ze heette, werd te groot voor de show maar ik deed wat obedience met haar. 
Toen begon ik met hond slede rijden en met Duitse Staande Kortharen. Dat was in 1974 en ik heb in totaal zes nesten Duitse Staande Kortharen gefokt. Janka overleed in 1987. Het gezegde 'eens een sheltie, altijd een sheltie' ging ook voor mij op. In 1989 kwamen deze prachtige honden opnieuw in mijn leven. 

Naast mijn passie voor shelties verwen ik mijn familie elk jaar met Kerstmis met zelf gemaakte cadeaus en dat betekent dat ik in de tweede helft van het jaar ook veel aan het handwerken ben.

Michael Ewing, kennel Sommerville.

Ik woon samen met mijn vrouw Hannah. We hebben een dochter, Lynn, een zoon, Leslie, een schoondochter Amanda en we hebben vier kleindochters, Tracie en Terri en Stacey en Shannon (tweeling). Al onze kleindochters zijn geïnteresseerd in honden en ik hoop dat zij op een dag mijn lijnen voortzetten, al is het nog te vroeg om daar zeker van te zijn.  

Ik woon aan de rand van een klein dorp dat Dalrymple heet. Het ligt in Ayrshire dat ongeveer 65 kilometer van Glasgow in Schotland ligt.

Ik had mijn eerste sheltie in 1973 maar omdat ik een jong gezin had en lange werkdagen maakte begon ik pas met showen in 1980. 

Toen ik in 2000 een ernstig ongeluk kreeg op mijn werk moest ik uiteindelijk afstand doen van al mijn honden. Hierna ging ik op vakantie naar Florida met mijn vrouw, zoon, schoondochter en hun tweeling. Het was een geweldige ervaring om daar naar toe te gaan; het was de eerste keer dat ik met mijn familie op vakantie naar het buitenland ging.

Toen ik terugkwam had ik precies een week nodig om erachter te komen dat ik liever mijn honden terug had en naar shows ging dan op vakantie te gaan. Ook al houd ik van mijn familie en doe ik alles voor hen, ik heb toch nog iets anders nodig om mijn leven de moeite waard te maken. Ik slaagde er in om twee honden terug te krijgen, een sable en een driekleur. Deze laatste zorgde ervoor dat ik mijn lijnen weer kon oppakken zonder dat dit me jaren werk kostte. 

1))2 - Waarom juist de keuze voor shelties?

Een vriend van mijn moeder had een sheltie en toe ik die zag was het liefde op het eerste gezicht.

Toen ik jong was hield ik van grotere honden, speciaal van langharige rassen, maar mijn vrouw gaf de voorkeur aan wat kleinere honden.  We gingen praten over de rassen die ons aanspraken en zo kwamen we uit bij de sheltie, die we allebei mooi vonden en kochten we onze eerste huishond.

Op dit moment hebben we maar vier volwassen shelties, omdat ik na het ongeluk in 2000 het aantal honden moest beperken als gevolg van gezondheidsproblemen. 



Mijn nieuwe veelbelovende hond - en dat zal velen verrassen - is een blue merle reu, Sommerville Mr Nice Guy.

Ik ben hier erg trots op omdat het pas de tweede generatie eigen fok is. Ik was erg blij dat hij dit jaar in Leeds zijn eerste CC haalde, nog net geen vijftien maanden oud.

 

Op het moment heeft mijn echtgenoot geen werk en ben ik dus in de gelukkige omstandigheid dat ik een 'kennelhulp' heb J. Al onze honden wonen in huis maar alleen de drachtige en loopse teven en de oudjes komen in de huiskamer. De slimmeriken proberen hier ook binnen te komen; we hebben er enkele die we onmogelijk binnen of buiten kunnen houden. De andere honden hebben een kamer waar ook mijn computer staat dus ik breng ook heel wat tijd met hen door. 

De honden maken ons om een uur of acht 's morgens wakker en dan laten we ze in twee groepen uitgebreid uit. De ene groep bestaat uit de 'huiskamerhonden' en de andere uit de jongere shelties. De oudere honden kunnen naar buiten en naar binnen wanneer ze willen.

We proberen elke dag een paar honden te borstelen en hun nagels te verzorgen. Rond een uur of drie 's middags komt Tanner naar ons toe om ons te vertellen dat het zijn etenstijd is en het duurt dan niet lang meer voordat de andere honden volgen.  We voeren ze afzonderlijk in hun benches omdat de ene hond anders veel te veel zou krijgen en de andere amper aan eten zou toekomen. De honden besluiten zelf dat het rond 22.30 uur tijd is om te gaan slapen.

Als we pups hebben zijn die vanaf een week of vier ook in de huiskamer en we brengen dan heel wat tijd door in de puppy ren.

1)  C5 - Natuurlijk houden jullie van al jullie shelties maar is er ook een die een speciaal plekje in jullie hart heeft? 

Ik heb heel wat honden gehad maar ik moet zeggen dat Int Nord Uch Marnham Montanner het meest belangrijk voor me is geweest. 

Ik ben zo gelukkig zowel Tanner als zijn vader S-A Fin Ch Milesend Dancing Major in mijn bezit te hebben. 
 
Ze hebben beiden zo veel voor het ras betekend en hun stempel gedrukt op mijn kennel en ik ben heel dankbaar dat twee zulke bijzondere honden in mijn leven zijn gekomen.

Ik probeer geen onderscheid te maken tussen mijn shelties maar ik heb altijd een zwak gehad voor mijn eerste kampioen Allanvail Scarletta of Tegwel, die naar mijn mening het dichtste bij de standaard kwam van alle honden die ik ooit heb gehad. Daarbij kwam dat het een genoegen was om haar om me heen te hebben en dat ze alles deed om het mij naar de zin te maken.

1)  W